~
Bunca yıkılıp döküldükten geceleri nasıl sabah ettiğimi bilemedikten
Seni içime yeni yeni gömdükten sonra mı aklına geldim ben ?
Sana yalvarışlarımı küçük düşüşümü bile umursamamıştın
Şimdi yalnız kalınca mı duydun hıçkırıklarımı ?
Seni hala... Hala seviyorum eskisi gibi
Bana yaptıklarına ve belki de yapacaklarına rağmen.
Ama sana kırgınım çok kırgınım...
Bir gün olsun düşünmedin beni ben senin için ölürken.
Belki şimdi bile umrunda değilim
Yalnızca son kapın olduğum için geliyorsun bana.
Ve evet istemiyorum seni
Üzülüp kırılmak istemiyorum bir kez daha.
Ben reddetmeyi senden öğrendim
Sen de reddedilmeyi benden öğren öyleyse.
Hani sana "gel gel" diye yalvarmıştım ya bir zamanlar ?
Gelme bunca şeyden sonra gelme...

Bana lazım olan unutmak eskiyi.
Yepyeni bir sayfa var önümde şimdi
Umduğum geleceğim kadar bembeyaz
Ve geçmiş yaşananlar kadar boş.
Bütün yanlışlarımı hatalarımı kabullendim
Bir daha tekrarlamamaya söz vererek.
Ben artık bazı şeyleri öğrendim
Olmazmış insanın istediği her şey.
Belki sevdiği sevmezmiş onu
Beki dilediği gerçekleşmezmiş.
Ama her şeyden önce
Bazı gerçeklere üzülmemek gerekmiş.
Dönmeyenin ardından üzülmek gereksizmiş
Bazı sevgileri içinde yaşatmak gerekirmiş.
İnsan uzaktan sevmesini de bilmeliymiş
Gelmeyeni unutmaya çalışmak
Hatırlamaktan da daha fazla acı verirmiş.
Sonunda ne unutabilirmiş insan
Ne de bir daha içten bir şekilde gülebilirmiş.
Önemli olan sevgiyi her zaman kalbinde barındırıp
Sevilmeden sevmekten asla çekinmemekmiş.
Hiçbir zaman nefret etmemekmiş aşık olduğundan
Aksine ona sevmeyi öğretene teşekkür etmekmiş.
Her insan için mutlu son yazılırmış
Önemli olan o mutlu sonu yaşamasını bilmekmiş.
İnsan dertlerine gömülürse
Önündeki nimetleri göremezmiş...

Evet sevgili teşekkür ederim
Sen bana bütün bunları gösteren
Sevilmenin değerini öğretensin.
Çünkü ben seni çok sevdim
Ama hiç sevilmedim.
Ve hep gördüm yüzünde
Sevilmenin verdiği mutlu ifadeyi.
Seni sevmekten kendime vakit ayıramaz
Gülüşlerimi gülüşlerine zincirlerdim.
Ve şimdi sevgili hem sevip
Hem de kendim tarafından sevilme vakti...
Ve şimdi bana lazım olan şey
Önüme bakıp unutmak eskiyi.

ağlatmaz boş kalan yastığımın çukuru
bırakmazsın geride doldurulamayacak bir boşluk.
gecenin sessizliğini yalnızca kendimin duyabileceği;
zavallı çığlıklara dönüştürmez sensizlik.
geleceğini düşünmek gülümsetmez yüzünü
belki gelirsin diye aralık bırakmam odamın kapısını.
aslında gittiğin gün yavaş yavaş silinir hatıraların...
vazgeçerim senden ve sana dair her şeyden.
yokluğun biraz bile sızlatmaz içimi inan
unuturum seni hiç tükenmeden.

aslında ne isterdim biliyor musun ?
keşke bir kere olsun gururunu satıp
bütün içtenliğinle bana dön diyebilsen...
ben de böyle ucuz yalanların arkasına saklanıp
sensizlikle savaşmaktan vazgeçsem.

keşke...

Gözlerini sevdim önce
Yaşam dolu sevgi dolu gözlerini.
Saçlarını yüzünün her bir çizgisini
Ellerini sevdim tutunca bırakmak istemediğim.
Ama ben en çok seni sevdim
Bana kalbim olduğunu da hissettiren seni...
Gidişine üzülmedim o yüzden
Çünkü seni her şeyinle nasıl sevdiysem
Yalnızlığını da öyle sevdim;
Karşılık beklemeden içten
Ve her ne kadar ağlatsa da beni
Bir an bile düşmanlık beslemeden...

Şimdi sarıl bana sıcacık ve güven ver gitmeyeceğine dair
Yemin et beni bırakmayacağına...
Öyle içten söyle ki bunu inanayım
Bana bunu yüreğinden gelerek söyleyen tek kişi ol
Doğru değilse bile kendini bile kandıran ol
Sözleri yüreğime işleyen ol
Hayatımda iz bırakan ol...

Öyle bir iz bırak ki bir gün sözünü tutmasan bile;
Silinmesin hayalin seneler geçse de.

Hani şimdi yaz geldi ya
Aramıyorsun artık seni sarılışıyla sıcak tutacak birini
Terk ettin beni içini ısıtan güneşe aldanıp.
Ne kadar incitse de yokluğun
Kırsa da sözünü tutamayışın
Üzülmüyorum sevgilim gittiğine.

Çünkü biliyorsun bu yazın sonbaharı da var...
İlk yaprak yere düşüp de
İlk rüzgar iliklerine işledi mi;
Çok sevdiğin güneşini arayacaksın gökyüzünde
O ise buz gibi gülümseyecek sana
Terletmeyecek seni eskisi gibi...

İşte sen de o zaman üzülme sevgilim
Çünkü ben o güneş yerini bulutlara bırakıp
Seni senin bana yaptığın gibi terk ettiği gün
Kollarımı açmış seni bekliyor olacağım
Sarılıp içini ısıtmak için

Senin için...

Sorsalardı aşk nedir diye
Seni anlatmam gerekirdi onlara.
Seni kocaman aşkımla severken
Neden bittik anlamıyorum.
Ya da ben anlamak istemiyorum gerçekten.
Sevmemişsin beni öyle söylüyorlar.
Doğru olduğunu söyleme lütfen bana
Kırma kalbimi her zaman ki gibi...
Söyleyecek çok sözüm vardı.
Şimdi anlamı yok sözlerin
Yaşanacak şeylerin...~

Şimdi Yoksuuun...~

yaşamak istiyorum hayat...
çaresizce olsa da yaşamak senle...
bu gönül alıştı her şeye...
yalnızlıga...
yalanlara...
şerefsizlige... adilige...
ne olursa olsun artık... alıştım dedim ya...
dayanamıyor... gülemiyor eskisi gibi..
Ama... ama ögreniyor yavaşca...
Küçük ellerle küçük ayaklarla nasıl hayata geldiyse...
şimdi o küçük eller o küçük ayaklar... tutunacak sana rağmen.
gülecek..
aglayacak..
dayanacak.
şerefsizligi tanıyacak... sana rağmen...
susacak bazen... hem de çok...
görecek bazen... ama görmeyecek...
korkacak bazen... ama geçecek...
Geçecek... geçecek...
herşeye rağmen dayanacak bu yürek... sana rağmen...
şimdi dinle beni... son kez dinle.

ellerini çek..ve ...Git burdan !!
Uzaklara git... git burdan..!

Bana inanacağım bir hikaye anlat
İçinde sen geçmesin lütfen
İçimdeki çocuk
Uyumuyor sonra
Aldanınca.

~

Kaybolmak
Her şeyi unutmak değildir
Sadece uzaktan izlemektir bazı şeyleri.
Unutmak olur iş değildir zaten
İstesen de unutamazsın bazı şeyleri.
Hayatın da olanlar yaşananlar...
Hepsi unutulmamalıdır zaten.
Her anı önemlidir yaşamaktan zevk alanın.
İnsan kaybolmak ister bazen
Unutabilmek için unutabileceğini sandığı için.~